Mimarlar Odası Antalya Şubesi, Mimar Sinan Haftası 2026 kutlamaları kapsamında kentteki erişilebilirlik sorunlarına dikkat çeken özgün bir atölye çalışması gerçekleştirdi. “Evrensel Tasarım İlkeleri” başlıklı etkinlikte mimarlar, engelli bireylerin günlük yaşamda karşılaştığı zorlukları teorik olarak konuşmak yerine sahada birebir deneyimleme fırsatı buldu.
Mimar Ayhan Mert ve Akdeniz Üniversitesi Mimarlık Fakültesi’nden akademisyen Dr. Ayşe Yıldırım’ın yürütücülüğündeki atölye çalışmasına katılan mimarlar, tekerlekli sandalye ve beyaz bastonlarla Antalya’nın kentsel mekanlarında dolaşarak engelleri first-hand deneyimledi. Bu uygulamalı yaklaşım, mimarların tasarım süreçlerinde erişilebilirlik kriterlerini daha somut şekilde ele almalarını sağladı.
Etkinlik, yalnızca mesleki bir eğitim çalışması olmanın ötesinde, toplumda engelli bireylerin yaşam kalitesini artırmaya yönelik önemli bir farkındalık projesi olarak öne çıktı. Katılımcı mimarlar, kaldırım yükseklikleri, yaya geçitleri, bina girişleri ve kamu alanlarındaki erişilebilirlik standartlarını yeniden değerlendirme imkanı buldu.
Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) verilerine göre Türkiye’de engelli bireylerin nüfusa oranı yaklaşık %13 seviyesinde bulunuyor. Buna rağmen birçok kentte fiziksel çevre koşulları engelli erişimine uygun olmaktan uzak. Mimarlar Odası’nın bu tür atölye çalışmaları, meslek profesyonellerinin empati yeteneklerini geliştirerek daha kapsayıcı kentler tasarlamalarına katkı sağlıyor.
Her yıl 9 Nisan civarında kutlanan Mimar Sinan Haftası, Türk mimarlık mirasını anmak ve mesleki farkındalığı artırmak amacıyla çeşitli etkinliklere ev sahipliği yapıyor. Antalya Şubesi’nin bu yılki programında yer alan erişilebilirlik atölyesi, geleneksel kutlamalara çağdaş bir yorum getirerek güncel kent sorunlarına ışık tutmayı hedefliyor.
Mimarlar Odası Antalya Şubesi’nin bu uygulamalı atölye çalışması, kent planlamada çoğu zaman göz ardı edilen engelli erişilebilirliği konusuna somut bir yaklaşım getiriyor. Mimarların teorik bilgiyi sahada test etmesi, tasarım kararlarında empatiyi merkeze alan bir perspektif sunuyor. Türkiye’nin nüfus yaşlandıkça hareket kısıtlılığı olan bireylerin sayısının artacağı göz önüne alındığında, bu tür eğitimlerin kentlerimizin geleceği için stratejik önemi bulunuyor.
